Wie stelt de dopingvraag?

De Tour de France in Nederland was een feest en een groot succes. Mooi. Maar ben ik de enige die het raar vindt dat er in de aanloop naar dit evenement geen enkele kritische vraag te horen was in onze media?

Een groot gedeelte van de renners die dit weekend op het scherm voorbij kwamen, maakt namelijk nog steeds gebruik van enige vorm van verboden prestatieverhogende middelen. En de cultuur van de wielerwereld laat zich ook anno 2015 het best vergelijken met Orwells 1984. Hadden Dionne en Wilfred in hun urendurende programma’s daar nou niet één vraagje over kunnen stellen? En had er tussen al het jubelend geel van onze belangrijkste kranten niet een klein plekje ingeruimd kunnen worden voor nuance?

Ik begrijp dat imago, ontspanning en omzet belangrijk zijn, maar de waarheid doet er toch ook nog wel toe? Of ben ik nu hopeloos naïef?

Robin Booiman

Gepubliceerd in NRC Handelsblad 7 juli 2015

Geplaatst in Columns + Zkv (zeer korte verhalen) | Een reactie plaatsen

(zonder titel)

Lang heb ik gedacht
Waarom is de keuze toch altijd
een vol hart of een volle portemonnee?
thuiskomen na een lange dag
en de menselijkheid bij elkaar graaien
die de drukte van je heeft afgebikt
lastige klanten, haperende systemen
In die jaren was jij die ik nooit heb gekend
mijn licht aan de horizon

Maar op een mooie dag in april
ik had de dode bloemen uit de margrieten geplukt
en stapte op de keukentrap om de ramen te lappen
zag ik dat je verdwenen was

Even stond ik onbewogen
en wachtte op de klap
maar de bloemen bleven de bloemen,
de ramen de ramen, de trap de trap
toen nam ik nog een tree
en ging verder waar ik gebleven was

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

Mannen als Márquez

De Colombiaanse schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez is op 17 april overleden. Vorig jaar las ik ‘Liefde in tijden van cholera’. Het boek gaat over een jongeman die zich verliest in fantasieën, romantiek en andere uitvluchten en pas wanneer hij een oudere man is en verantwoordelijkheid durft te nemen voor zijn plek in de wereld, krijgt hij de vrouw die hij altijd heeft begeerd. Een prachtig verhaal.

Ik hou van mannen als Márquez. Wijze, erudiete mannen. Ze vertellen mij dat het niet verkeerd is om gematigd en rustig te zijn, of zelfs af en toe te twijfelen. In deze tijd van mediacratie, waar de makkelijk pratende mensen het voor het zeggen hebben, de vorm dus voor de inhoud gaat (en ik iedere keer merk dat ik, tot mijn grote ergernis, ook de neiging heb om aan die trend mee te doen) ervaar ik hen als een oase van rust. Een geruststellende hand op de schouder die zegt dat ik niet altijd op scherp hoef te staan en dat het misschien wel een goed idee is om even een pauze te nemen. J.M. Coetzee, A.L. Snijders, Javier Marias, Gabriel García Márquez; zij vormen stille bakens.

En bakens heeft mijn generatie mannen, de dertigers, zeker nodig. Want wat zijn wij het spoor bijster. Ondanks dat we hoger opgeleid zijn dan ooit – of misschien wel juist daarom – hebben we geen idee wat te doen. De meesten van ons geloven allang niet meer in een god die het leven richting kan geven en de tijd van ideologieën hebben wij niet meer bewust meegemaakt. Het kapitalisme heeft definitief gewonnen. ‘Links’ bestaat niet meer. We zijn volwassenen geworden en komen er nu achter dat we niet meer zijn dan perfect getrainde consumenten. Onze identiteit wordt volledig bepaald door wat we bezitten, wie we kennen en hoe de wereld naar ons kijkt. Als de weegschaal een kilo extra aanwijst of er een vlek op onze favoriete broek komt, is onze dag verpest. We werken allemaal in het bedrijfsleven, want ook bij de overheid en semi-overheid draait het nu om efficiëntie en resultaten. Daar hebben we het overigens niet naar ons zin. Op verjaardagen en tijdens koffiepauzes roeren wij onze mond nog wel eens over de verharding, de gejaagdheid, het egoïsme, kortom, de ontmenselijking, maar de baas hoeft zijn arm maar te heffen of we krimpen ineen en gaan weer hard aan het werk. We willen dan ook allemaal ‘wat anders’, maar het is ‘een moeilijke tijd.’ De huisarts schrijft antidepressiva voor. Maar ook ons leven kent schaarse momenten van rust en inzicht. Mannen als Márquez tonen ons dan een vertrouwen dat ons volkomen vreemd is. Dat het leven goed is – gewoon omdat je leeft.

 

Robin Booiman (36) – april 2014

Geplaatst in Columns + Zkv (zeer korte verhalen) | Een reactie plaatsen