Schuren

Mijn buurman heeft een hobby en die hobby vraagt dat hij veel en lang schuurt. In zijn achtertuin, die gescheiden wordt van de mijne door de achtertuin van onze gezamenlijke buurvrouw. Ik mag graag lezen in stilte maar dat wordt mij helaas zelden gegund. Waar ik voldoende heb aan ‘ik denk dus ik besta’, lijken veel mensen toch te leven volgens het motto ‘een ander hoort mij, dus ik besta’. Met name in de zomer. Het is een van die wonderlijke fantasieën, die heel reëel lijken maar nooit uitkomen. Als de eerste dag van het jaar aangebroken is wanneer de winter zich gewonnen heeft moeten geven, denk ik: ‘Heerlijk, straks weer lekker naar buiten, in de tuin zitten’. Maar aangezien we allemaal simpele diertjes zijn, afgesteld op de klok van de natuur, ben je op die dag niet de enige met die gedachte. Mijn achterbuurjongen gooit zijn slaapkamerraam open en zet de stereo op tien, en mijn buurman, tja, die schuurt.

Het fascineert me wel. Het komt voor dat hij 20 minuten lang non-stop schuurt. Kan dat überhaupt? Die schuurbladen slijten toch? Of bestaan die van een kwaliteit waarvan ik nog nooit geweten heb? Met diamantkopjes. Of heeft hij twee identieke apparaten en geeft zijn vrouw het andere apparaat aan op het moment dat het schuurblad van het ene bijna op is – en doen ze dat met de efficiëntie van een Formule 1-wissel, zodat ik niet hoor dat het schuren is overgegaan van de ene op de andere machine? Soms heeft hij zo lang staan schuren dat ik het monotone gezoem nog hoor, terwijl hij al gestopt is. Als een mug in de slaapkamer. Natuurlijk zou ik mijn buurman het liefst vermoorden, maar ja, wetten en praktische bezwaren, nietwaar. Dus ik ga hem toch maar eens vragen wat hij toch schuurt. Want voor de duidelijkheid: mijn buurman is een hartstikke geschikte vent, die ik zijn hobby gun, en ik zou het jammer vinden als het door zo’n voorvalletje tussen ons, nou ja, zou gaan schuren.

Geplaatst in Columns, Schrijfgroep | Getagged | Een reactie plaatsen

Spel

Speldenprikken laten liggen

op een lazy afternoon

Lekker met m’n hoofd op je buik

want er is toch niets te doen

 

Vrouw troeft heer,

schudden,

nog een keer.

Heer troeft vrouw,

schudden,

beurt aan jou.

 

Tijdens het ganzenborden

raakte ik in de put

Je ging me voorbij zonder om te kijken.

Maar dat geeft niet, misschien

moet jij later wel drie stappen terug.

 

Ik zag in jou een keiharde investeerder

hoe je handelde, ruilde, incasseerde.

Maar toen ik mijn laatste huis

wilde bezwaren met een hypotheek

sloeg jij het bord dicht en gaf me een kus.

 

Morgen is er zoveel te doen

dan is het spel al snel vergeten

Voor nu echter

Speldenprikken laten liggen

op een lazy afternoon.

 

 

Maart 2018

Geplaatst in Gedichten, Schrijfgroep | Getagged | Een reactie plaatsen

Bloodborne

Gisteren heb ik de tweede eindbaas in Bloodborne verslagen (Father Gascoigne, voor geïnteresseerden). Het heeft me schat ik een poging of vijftig gekost en ik heb er drie weken over gedaan.

Bloodborne is een spel in een gotische horroromgeving op de PlayStation 4. De game is ontwikkeld door From Software, een ontwikkelaar die bekend is van de al even moeilijke Dark Souls-reeks. In een tijd dat games steeds makkelijker worden, is er bij een kleine, maar steeds grotere wordende groep gamers behoefte ontstaan aan dit soort onverbiddelijke games. De kern van het succes is gelegen in het feit dat je niet verliest omdat de vijanden onverslaanbaar zijn, maar omdat jij niet goed genoeg bent. Je duikt overmoedig in de strijd: dood. Je bent nog niet vaardig genoeg in het hanteren van je wapens: dood. Je hebt de eindbaas bijna verslagen, z’n energiebalk is nagenoeg leeg, nog maar een paar klappen, hè hè eindelijk kan ik wat achterover hangen, resultaat, precies.

Het zijn games met een Bijbelse en filosofische inslag. Luiheid, ijdelheid en woede (verlies van zelfbeheersing) worden genadeloos afgestraft. Hoewel ik er drie weken en vijftig pogingen over heb gedaan, beschouw ik die tijd niet als verspild. Bij ieder gevecht leerde ik de kracht van de vijand weer wat beter kennen. En mijn eigen zwaktes. Eigenwijs vasthouden aan een bepaalde speelstijl (ijdelheid) betekent je ondergang. Je moet in de spelwereld uitproberen, leren en je aanpassen aan de situatie, zodat je steeds beter voorbereid bent op het gevecht met de eindbaas.

Bij beurt 15 had ik hem bijna, slechts 10% van z’n energiebalk restte nog. Maar bij de gedachte dat de overwinning nabij was, raakte ik in paniek: dood. De twintig pogingen daarna werd ik slechter op de punten die ik al beheerste, maar beter in bepaalde finesses. De overtuiging dat ik hem zou verslaan vormde zich steeds vaster in mijn geest. Ik visualiseerde die overtuiging als een massief rotsblok onder een stralende ochtendzon. Toch was het geen obsessie, want ik voelde rust. Ik had hem al verslagen, alleen het tijdstip waarop dat was gebeurd lag nog in de toekomst. Die overtuiging en rust waren nodig om gedurende de laatste tien pogingen de controle en zelfbeheersing te ontwikkelen om in het heetst van de strijd niet meer in paniek te raken. Ik onderging de laatste paar keren dat ik nog werd gedood kalm en beschouwend.

Totdat gisteravond het moment in de toekomst gelijkgeschakeld werd met het heden en ik de eindbaas versloeg. ‘Prey Slaughtered’ verscheen er in groene letters op het scherm. Ik was veilig. De arena waarin ik zoveel ronden gevochten had, kende geen gevaren meer. Een volle maan wierp wat broodnodig licht over het speelveld. En natuurlijk was ik blij, maar niet zo blij als ik verwacht had te zijn. Ik was vooral tevreden. De tevredenheid van een taak goed volbracht en een uitdaging niet uit de weg gegaan. Nu kan ik verder.

 

 

Geplaatst in Columns | Getagged | Een reactie plaatsen