Een immoreel gedicht

Het was een heerlijke dag toen ik het vlees van je botten scheurde
Een warm en donker bos, maar niet angstwekkend
Ik doe normaal geen vlieg kwaad, maar de bloedhond in mij wilde vreten
Het ging ook niet om jou
Maar om het genot een leven te beƫindigen
De intimiteit
En het geweld natuurlijk
Het woeste spartelen, het hoge gillen dat overgaat in een doodsgorgel,
de geur van zweet, urine en het ijzer in je bloed
Het lichaam dat zich tot het uiterste verzet om niet te sterven
Maar zo lief week wordt als het heeft aanvaard dat de strijd is verloren
Het leven is zo mooi.

Dit bericht is geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *