Wim Brands

Wim Brands is overleden. Zelfmoord. Verdomme, hij ook al. Wim Brands hoorde voor mij bij wakker worden op de zondagochtend. Ik ga hem missen. Ik hield van de momenten dat hij bevlogen werd. Ik hield van hem omdat hij geen perfecte presentator was. Daarvoor was hij te veel een liefhebber. Want dat was hij in de eerste plaats: een literatuurliefhebber. Iemand die leefde voor en geloofde in het geschreven woord. Zou hij er niet meer in hebben geloofd? All art is quite useless, schreef Oscar Wilde. Zou Brands dat nu ook zo hebben gezien? En was dat niet voldoende?

Het leven komt vooral aan op dom doorzetten. Taai zijn. Een doel kiezen en daar stug naartoe werken. Kies een waarheid en richt hem in. Maar wat als je niet kunt kiezen? Of nog erger: wat als je niet kunt geloven in een zelfopgelegde fictie?

Dit bericht is geplaatst in Columns + Zkv (zeer korte verhalen). Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *