Wim Brands

Wim Brands is overleden. Zelfmoord. Verdomme, hij ook al. Wim Brands hoorde voor mij bij wakker worden op de zondagochtend. Ik ga hem missen. Ik hield van de momenten dat hij bevlogen werd. Ik hield van hem omdat hij geen perfecte presentator was. Daarvoor was hij te veel een liefhebber. Want dat was hij in de eerste plaats: een literatuurliefhebber. Iemand die leefde voor en geloofde in het geschreven woord. Zou hij er niet meer in hebben geloofd? All art is quite useless, schreef Oscar Wilde. Zou Brands dat nu ook zo hebben gezien? En was dat niet voldoende?

Het leven komt vooral aan op dom doorzetten. Taai zijn. Een doel kiezen en daar stug naartoe werken. Kies een waarheid en richt hem in. Maar wat als je niet kunt kiezen? Of nog erger: wat als je niet kunt geloven in een zelfopgelegde fictie?

Geplaatst in Columns + Zkv (zeer korte verhalen) | Een reactie plaatsen

Met Robin Het Weekend In

Sinds februari 2016 heb ik mijn eigen radioprogramma op Radio Meppel!

Met Robin Het Weekend In!

Iedere vrijdag tussen 22.00 – 23.00 draai ik live uit de studio van RTV Meppel de lekkerste house, pop, hiphop en rock om je weekend mee te beginnen.

Live meeluisteren kan o.a. via de kabelkrant of www.rtvmeppel.nl/radio/

Terugluisteren kan 2 weken lang via www.rtvmeppel.nl/radio/radio-gemist/

Tot vrijdag!

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

(zonder titel)

De wereld is een plein en ik sta in het centrum op een sokkel
Ik sla bij het opstaan
het belang van de dag
op de schouders
en wijs af wat niet past
actie = – reactie
en het resultaat is prachtig
met oogkleppen op

Dan, als de zon zakt
pak ik mijn verstandige spullen in
in weerloosheid
en kruip veel dichter aan tegen
dat wat ik zoek
dan ik ooit had kunnen denken

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

Wie stelt de dopingvraag?

De Tour de France in Nederland was een feest en een groot succes. Mooi. Maar ben ik de enige die het raar vindt dat er in de aanloop naar dit evenement geen enkele kritische vraag te horen was in onze media?

Een groot gedeelte van de renners die dit weekend op het scherm voorbij kwamen, maakt namelijk nog steeds gebruik van enige vorm van verboden prestatieverhogende middelen. En de cultuur van de wielerwereld laat zich ook anno 2015 het best vergelijken met Orwells 1984. Hadden Dionne en Wilfred in hun urendurende programma’s daar nou niet één vraagje over kunnen stellen? En had er tussen al het jubelend geel van onze belangrijkste kranten niet een klein plekje ingeruimd kunnen worden voor nuance?

Ik begrijp dat imago, ontspanning en omzet belangrijk zijn, maar de waarheid doet er toch ook nog wel toe? Of ben ik nu hopeloos naïef?

Robin Booiman

Gepubliceerd in NRC Handelsblad 7 juli 2015

Geplaatst in Columns + Zkv (zeer korte verhalen) | Een reactie plaatsen

(zonder titel)

Lang heb ik gedacht
Waarom is de keuze toch altijd
een vol hart of een volle portemonnee?
thuiskomen na een lange dag
en de menselijkheid bij elkaar graaien
die de drukte van je heeft afgebikt
lastige klanten, haperende systemen
In die jaren was jij die ik nooit heb gekend
mijn licht aan de horizon

Maar op een mooie dag in april
ik had de dode bloemen uit de margrieten geplukt
en stapte op de keukentrap om de ramen te lappen
zag ik dat je verdwenen was

Even stond ik onbewogen
en wachtte op de klap
maar de bloemen bleven de bloemen,
de ramen de ramen, de trap de trap
toen nam ik nog een tree
en ging verder waar ik gebleven was

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

Mannen als Márquez

De Colombiaanse schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez is op 17 april overleden. Vorig jaar las ik ‘Liefde in tijden van cholera’. Het boek gaat over een jongeman die zich verliest in fantasieën, romantiek en andere uitvluchten en pas wanneer hij een oudere man is en verantwoordelijkheid durft te nemen voor zijn plek in de wereld, krijgt hij de vrouw die hij altijd heeft begeerd. Een prachtig verhaal.

Ik hou van mannen als Márquez. Wijze, erudiete mannen. Ze vertellen mij dat het niet verkeerd is om gematigd en rustig te zijn, of zelfs af en toe te twijfelen. In deze tijd van mediacratie, waar de makkelijk pratende mensen het voor het zeggen hebben, de vorm dus voor de inhoud gaat (en ik iedere keer merk dat ik, tot mijn grote ergernis, ook de neiging heb om aan die trend mee te doen) ervaar ik hen als een oase van rust. Een geruststellende hand op de schouder die zegt dat ik niet altijd op scherp hoef te staan en dat het misschien wel een goed idee is om even een pauze te nemen. J.M. Coetzee, A.L. Snijders, Javier Marias, Gabriel García Márquez; zij vormen stille bakens.

En bakens heeft mijn generatie mannen, de dertigers, zeker nodig. Want wat zijn wij het spoor bijster. Ondanks dat we hoger opgeleid zijn dan ooit – of misschien wel juist daarom – hebben we geen idee wat te doen. De meesten van ons geloven allang niet meer in een god die het leven richting kan geven en de tijd van ideologieën hebben wij niet meer bewust meegemaakt. Het kapitalisme heeft definitief gewonnen. ‘Links’ bestaat niet meer. We zijn volwassenen geworden en komen er nu achter dat we niet meer zijn dan perfect getrainde consumenten. Onze identiteit wordt volledig bepaald door wat we bezitten, wie we kennen en hoe de wereld naar ons kijkt. Als de weegschaal een kilo extra aanwijst of er een vlek op onze favoriete broek komt, is onze dag verpest. We werken allemaal in het bedrijfsleven, want ook bij de overheid en semi-overheid draait het nu om efficiëntie en resultaten. Daar hebben we het overigens niet naar ons zin. Op verjaardagen en tijdens koffiepauzes roeren wij onze mond nog wel eens over de verharding, de gejaagdheid, het egoïsme, kortom, de ontmenselijking, maar de baas hoeft zijn arm maar te heffen of we krimpen ineen en gaan weer hard aan het werk. We willen dan ook allemaal ‘wat anders’, maar het is ‘een moeilijke tijd.’ De huisarts schrijft antidepressiva voor. Maar ook ons leven kent schaarse momenten van rust en inzicht. Mannen als Márquez tonen ons dan een vertrouwen dat ons volkomen vreemd is. Dat het leven goed is – gewoon omdat je leeft.

 

Robin Booiman (36) – april 2014

Geplaatst in Columns + Zkv (zeer korte verhalen) | Een reactie plaatsen

7 tips voor het bellen met een callcenter

In het verleden heb ik enkele jaren gewerkt als callcenteragent op de verzekeringsafdeling van een grote Nederlandse bank. Aan de hand van mijn ervaringen heb ik deze handleiding geschreven.

7 TIPS VOOR HET BELLEN MET EEN CALLCENTER

1.         Spontaniteit. Niemand houdt van stijve, formele gesprekken, ook de callcenteragent niet. Ga dus lekker spontaan en onvoorbereid het gesprek in en zoek van tevoren geen polis-, referentie- of klantnummers op. Dit komt de creatieve vaardigheden van de agent alleen maar ten goede. En daarbij, hoeveel klanten kan zo’n bedrijf nu helemaal hebben?

2.         Als u belt voor informatie zoals een telefoonnummer, dan kan de agent niet van u verwachten dat u pen en papier bij de hand heeft. U bent toch geen waarzegger? Bovendien is er geen reden u schuldig te voelen als u minutenlang in lades aan het rommelen bent, want op het moment dat u verbinding heeft gekregen met een agent zijn alle andere wachtenden verdwenen.

3.         Als u gaat bellen met een callcenter is het belangrijk om u te realiseren dat een callcenteragent een zeer sterk ontwikkeld gehoor heeft, dat verschillende geluiden kan filteren. Mocht u zich in een rumoerige ruimte bevinden – bijvoorbeeld een café of tijdens een verjaardag – dan is het niet nodig om een rustig plekje op te zoeken. Sterker, ga wat dichter bij de speaker staan, misschien kent de agent het liedje! (zie ‘spontaniteit’).

3b.       Hetzelfde geldt voor uw parkietjes, papegaaien, blaffende honden en kinderen. U hoort ze zelf toch ook niet meer?

4.         Callcenteragents zijn ware linguïsten. Doe dus geen moeite Algemeen Beschaafd Nederlands te spreken en bedien u gerust uw vreemde taal of dialect, liefst binnensmonds. (Een combinatie van punten 3, 3b en 4 vormt werkelijk een fantastische uitdaging voor de agent).

5.         Het kan voorkomen dat u tijdens het gesprek niet krijgt wat u wilt. Word dan boos. Natuurlijk heeft u wel gelijk, maar door alle regeltjes weet u het simpelweg niet goed te verwoorden. Bovendien mag u de agent persoonlijk verantwoordelijk houden voor alles wat er mis is binnen het bedrijf. Ook kunt u andere (financiële) problemen gerust afreageren op de agent. Daar zijn ze speciaal voor getraind.

6.         Mocht u familie of kennissen hebben die werken bij het bedrijf waarmee u belt, vraag de agent dan om de groeten over te brengen. Op uw werk kent iedereen elkaar, en dat zal daar niet anders zijn.

7.         Over het laatste punt kunnen we kort zijn: er zijn geen belangrijkere klanten dan de oud-medewerkers. Als oud-medewerker van het bedrijf waarmee u belt, kunt u gerust – nee, is het uw plicht – de agent te vertellen dat het allemaal niet meer zo goed is als vroeger. Let op, word niet concreet! Laat de agent daar zelf maar over nadenken. Als u uw gelijk niet krijgt, helpt het ook altijd om aan te geven dat u dan contact opneemt met een ‘directeur die u kent’. (Let op, ook hier niet aangeven welke directeur!) Meestal opent dit alle deuren, helemaal als u niet zelf bij het betreffende bedrijf heeft gewerkt, maar uw gepensioneerde echtgenoot of echtgenote.

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen